webtv
WEB TV VIDEO
Δευτέρα 06.11: Δείτε το δελτίο των 16:30
  • ΕΛΣΤΑΤ: Οι Ελληνες το 2016 έχασαν εισόδημα 2,7 δισ. ευρώ.
  • Bloomberg: Σε σημείο καμπής η Ελλάδα -Θετικό σήμα από τα ελληνικά ομόλογα.
  • Handelsblatt: Σπάνια θα έχει πάει στο Eurogroup τόσο χαλαρός ο Τσακαλώτος.
ΕΠΟΜΕΝΟ LIVE
Δευτέρα 06.11: Δείτε το δελτίο των 19:30
Πλήρης ενημέρωση για την "Κοινωνία των Κόκκινων Χρεών" και την οικονομική επικαιρότητα.

Εξωδικαστική Ρύθμιση Οφειλών ή Δαβίδ & Γολιάθ στο ίδιο τραπέζι

30 Νοε 2016
 Κόκκινα δάνεια
Kαι πριν από τον νόμο Κατσέλη, ο κάθε οφειλέτης μπορούσε με πρωτοβουλία του να απευθύνεται στον εκάστοτε πιστωτή του και να συζητά μαζί του για την διερεύνηση εναλλακτικών τρόπων εξυπηρέτησης των δανειακών του υποχρεώσεων.
  • Μέγεθος Γραμματοσειράς

Η εξωδικαστική ρύθμιση οφειλών έγινε ευρέως γνωστή με τον νόμο Κατσέλη, όπου τα πρώτα χρόνια ισχύος του , όταν ήταν σε νηπιακή ηλικία, η προσπάθεια εξωδικαστικής ρύθμισης ήταν προαπαιτούμενο προκειμένου να προχωρήσει κανείς στο επόμενο στάδιο αυτό της ενώπιον του Ειρηνοδικείου κατάθεση Αίτησης Ρύθμισης Οφειλών.

Βέβαια και πριν από τον νόμο Κατσέλη, ο κάθε οφειλέτης μπορούσε με πρωτοβουλία του να απευθύνεται στον εκάστοτε πιστωτή του και να συζητά μαζί του για την διερεύνηση εναλλακτικών τρόπων εξυπηρέτησης των δανειακών του υποχρεώσεων, σε περίπτωση που για διάφορους λόγους η τήρηση της αρχικής συμφωνίας δεν ήταν εφικτή (ελάχιστες συγκριτικά περιπτώσεις, διότι πριν το 2008 το οποιοδήποτε πρόβλημα «λυνόταν» με την απλόχερη χορήγηση ενός ακόμη δανείου, ή με άλλα λόγια με την προσθήκη ενός ακόμη προβλήματος).

Τόσο οι με ιδιωτική πρωτοβουλία προσπάθειες όσο και οι υπό το γράμμα του νόμου ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία, γεγονός που επαληθεύθηκε από την γεωμετρική πρόοδο αύξησης των κόκκινων δανείων. Και πως να μην ήταν, από την στιγμή που μόνο η μία πλευρά ήταν ξεκάθαρη (αυτή του οφειλέτη) ενώ η άλλη πλευρά (αυτής της Τράπεζας) στην ουσία δεν υπήρχε!

H διαπραγμάτευση απαιτεί δύο πλευρές που να έχουν λόγο στο τραπέζι

Προκειμένου να υπάρξει εξωδικαστική ρύθμιση οφειλών, δηλαδή με απλά λόγια διαπραγμάτευση του τρόπου εξυπηρέτησης των δανειακών υποχρεώσεων, διότι περί διαπραγμάτευσης πρόκειται όπως και αν το ονομάσουμε, απαιτούνται δύο πλευρές οι οποίες έχουν την εξουσία –αρμοδιότητα να διαπραγματευτούν, αναγνωρίζουν μια ανάγκη, αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ή θα υπάρξει πρόβλημα , διακρίνουν ευκαιρία και κοινό όφελος, ενδιαφέρονται και κατανοούν την θέση και τα συμφέροντα του άλλου, έχουν συγκεκριμένη ατζέντα προς συζήτηση κλπ κλπ. Τα τελευταία επτά έτη, όλα αυτά υπήρχαν μόνο στην μία πλευρά, αυτή του οφειλέτη και απουσίαζαν από την άλλη αυτή της τράπεζας: Ο οφειλέτης /δανειολήπτης / κάτοχος πιστωτικής κάρτας / καταναλωτής ήταν (και εξακολουθεί να είναι, αλλά με μια άλλη διάσταση πλέον) ο άμεσα ενδιαφερόμενος και ο καθ ύλη αρμόδιος να πάρει αποφάσεις που τον αφορούσαν χωρίς να χρειάζεται κάποια έγκριση από κάποιον τρίτο.

Μόνη λύση η στρατηγική την κοινής ωφέλειας για μια τράπεζα χωρίς χρηματικές ροές κι ένα δανειολήπτη απεξαρτημένο από τον αχρείαστο καταναλωτισμό

Αντίθετα οι υπάλληλοι – στελέχη των τραπεζών που ήταν στην πρώτη γραμμή εξυπηρέτησης των καταναλωτών δεν είχαν καμία αρμοδιότητα διαπραγμάτευσης και ως καθαρόαιμοι διεκπεραιωτές ήταν εγκλωβισμένοι σε προκαθορισμένες αδιέξοδες (για τον οφειλέτη) κινήσεις και ως εκ τούτου αδιάφοροι για την εύρεση μιας κάποιας λύσης.

Ακόμη και οι ανώτεροι τους, λειτουργούσαν ως αδιάφοροι διεκπεραιωτές, καθότι τότε, στα πρώτα χρόνια της κρίσης τα ώτα τους ήταν καλά κλειστά : στο ένα υπήρχε η ωτοασπίδα εμπράγματη εξασφάλιση και στο άλλο η ωτοασπίδα ανακεφαλαιοποίηση.

Ο οφειλέτης είχε (θεωρώ , για λόγους που θα αναλύσουμε κατωτέρω, ότι για αρκετούς αυτή η ανάγκη υπάρχει σε μικρότερο βαθμό πλέον) άμεση ανάγκη για διευθέτηση του οικονομικών του υποχρεώσεων, προκειμένου να προγραμματίσει τις επόμενες κινήσεις του απελευθερωμένος από τις σκέψεις ανασφάλειας που του δημιουργούσαν οι μη εξυπηρετούμενες δανειακές υποχρεώσεις .

Από την άλλη μεριά οι τράπεζες δεν είχαν (κατά την άποψη μου εσφαλμένα σκεφτόμενες) καμία ανάγκη. Χρήματα υπήρχαν, εξασφαλίσεις υπήρχαν, βοήθειες κατέφθαναν συνεχώς από το εξωτερικό, οπότε κανένας λόγος ανησυχίας.

Την πλασματική αυτή ασφάλεια ενίσχυε και το γεγονός ότι πολλά υπαλληλοστελέχη είχαν παρωπίδες : στο ένα μάτι τον υψηλό μισθό τους, στο άλλο το παχυλό και εξασφαλισμένο bonus.

Ο οφειλέτης αποδείχτηκε περισσότερο διορατικός από τα καλοπληρωμένα, πολυσπουδαγμένα και με ειδικές γνώσεις στελέχη των τραπεζών. Μόνη η αύρα της οικονομικής κρίσης ήταν ικανή να του αλλάξει την καθημερινότητα, τις συνήθειες, να τον ξυπνήσει από τον λήθαργο στον οποίο είχε πέσει και να δει το ζοφερό μέλλον του. Αυτό βέβαια και για λόγους που παραθέσαμε μόλις προηγουμένως δεν ίσχυε για τα πολυσπουδαγμένα αλλά κενά εμπειρίας της αληθινής ζωής στελέχη που καλοκαθόντουσαν στις καρέκλες στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Οι λαμβάνοντες τις αποφάσεις, σε άψογα ελληνικά οι decision makers , αγνοούσαν την γνωστή φράση του Αμερικανού ψυχοθεραπευτή William Glasser «Εφόσον κανένας δεν θα έχει μείνει για να συζητήσει για την ειρήνη μετά τον επόμενο πόλεμο, είναι καλή ιδέα να να κάνουμε τη διάσκεψη ειρήνης πρώτα», διότι αν την ήξεραν τότε θα είχαν καταλάβει το μέγεθος της οικονομικής κρίσης και τις συνέπειες που αυτή θα είχαν και θα συζητούσαν όσο ήταν σε θέση να λαμβάνουν μόνοι τους αποφάσεις και όχι να εφαρμόζουν έξωθεν επιβαλλόμενες.

Οι παραπάνω είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που οδήγησαν τις όποιες διαπραγματεύσεις μεταξύ δανειοληπτών και τραπεζών σε παταγώδη αποτυχία, το σύνολο των οποίων συνοψίζεται στο γεγονός ότι η μία μόνο πλευρά (αυτή του δανειολήπτη) βρισκόταν σε ανάγκη, ενώ αυτή της τράπεζας πεπλανημένα θεωρούσε ότι δεν είχε ανάγκη, επιβεβαιώνοντας πλήρως την άποψη του Βενιαμίν Φραγκλίνου : «Η ανάγκη δεν έκανε ποτέ καλά παζαρέματα».

Σήμερα και με τις διατάξεις του νόμου για τα κόκκινα δάνεια, υπάρχει κάποια ελπίδα προκειμένου να γίνουν πραγματικές διαπραγματεύσεις μεταξύ οφειλετών και πιστωτών, διότι έχει γίνει κατανοητό στους τελευταίους ότι μέρος της λύσης για τα δικά τους «κεφαλαιώδη» προβλήματα περνά μέσα από τη διευθέτηση / ρύθμιση των κόκκινων δανείων με αποτέλεσμα τα στελέχη των τραπεζών να είναι πρόθυμα να ακούσουν και να συζητήσουν με τους πελάτες τους.

Η επιλογή στρατηγικής και ο δανειολήπτης που δεν έχει τίποτα πια να φοβηθεί

Εφόσον λοιπόν αυτό είναι περίπου αλήθεια, πλέον υπάρχουν δύο που αναγνωρίζουν ότι βρισκόμαστε σε κρίση και επομένως έχει γίνει το πρώτο βήμα, προκειμένου να «φύγουμε» απ αυτή. Μεταξύ των διαφόρων στρατηγικών που μπορεί να εφαρμοστούν (πχ της Επίλυσης Προβλημάτων, της Υποχωρητικότητας,της Ανταγνωτιστικής διαπραγμάτευσης, της Αποχής, του Συμβιβασμού και διαφόρων παραλλαγών αυτών) θεωρώ ότι καταλληλότερη είναι αυτή της Επίλυσης Προβλημάτων και αυτό διότι τόσο ο οφειλέτης όσο και η τράπεζα ενδιαφέρονται πλέον εξίσου για την ικανοποίηση των συμφερόντων αμφοτέρων : να υπάρξει μια απρόσκοπτη και σταθερή χρηματική ροή στα ταμεία της τράπεζας εξασφαλίζοντας καταρχάς την αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη και σε δεύτερο χρόνο την οικονομική του ανάσα.

  • Προκειμένου όμως να μην γίνουν λάθη και να αξιοποιηθεί στο έπακρο αυτή η ευκαιρία , ο οφειλέτης θα πρέπει να αναζητήσει βοήθεια από τα σωστά πρόσωπα – ειδικούς, που έχουν τις γνώσεις για να τον βοηθήσουν προς την επίτευξη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος. 
  • Τα επτά και πλέον χρόνια οικονομικής ύφεσης και αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού, έχουν «μεταλλάξει» τον Ελληνα δανειολήπτη και πλέον δεν διαπραγματεύεται από φόβο , όπως στο πολύ κοντινό παρελθόν, αλλά δεν φοβάται να διαπραγματευτεί (επαληθεύοντας τον Τζων Κέννεντυ).
  • Η πολυπλοκότητα των ζητημάτων, η ανάγκη για σύνθεση ιδεών και απόψεων για την επίτευξη καλύτερων αποτελεσμάτων, η διαθεσιμότητα χρόνου, η αδυναμία μονόπλευρης επίλυσης, και η απαίτηση για διάθεση πόρων οι οποίοι δεν βρίσκονται στην αποκλειστική κατοχή ενός εκ των δύο, είναι μερικά ακόμη κριτήρια που αναδεικνύουν την συγκεκριμένη στρατηγική ως καταλληλότερη.
  • Οντας κοντά στην ανέχεια, μη έχοντας κάτι να χάσει διότι έχει πλέον απομυθοποιήσει το καταναλωτικό μοντέλο των τριών τελευταίων δεκαετιών και έχει αποτοξινωθεί από τις επίπλαστες υλικές ανάγκες που αυτό επέβαλε, είναι ελεύθερος από πλασματικά βάρη και έτοιμος να καθίσει σαν ίσος προς ίσος απέναντι στον εκάστοτε πιστωτή του και να συζητήσει για την εύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης.
  • Αυτό βέβαια θα πρέπει να πράξουν και οι τράπεζες , ώστε αυτοί που θα κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων να μην είναι απλοί διεκπεραιωτές αλλά ουσιαστικοί συζητητές και δημιουργικοί επιλυτές.
  • Αν κανένα από τα δύο δεν ληφθεί υπόψη από τους ενδιαφερόμενους, τότε είναι ορατός ο κίνδυνος και αυτή η ευκαιρία να περάσει αναξιοποίητη και να δικαιωθεί ο Ιωσήφ Στάλιν σύμφωνα με τον οποίο : «Οι Ελληνες δεν έχουν συνηθίσει να συζητούν , γι αυτό αλληλοσφάζονται».
Login to post comments
Σχετικά με το άρθρο
Συντηρητική πολιτική σε επίπεδο διαγραφών δανείων, αλλά και μείωσης των προβλέψεων για επισφάλειες, θα ακολουθήσουν οι τράπεζες το 2017. Γράφει η...
Περισσότερα...
Σε νέα τροποποίηση του νόμου που διέπει την ίδρυση και λειτουργία των εταιρειών διαχείρισης μη εξυπηρετούμενων δανείων θα υποχρεωθεί, όπως όλα...
Περισσότερα...
Το «χτένισμα» και όπου χρειασθούν αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο προκειμένου η δευτερογενής αγορά διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων να γίνει...
Περισσότερα...
Σύμφωνα με στοιχεία από τις τράπεζες, από το συνολικό χαρτοφυλάκιο των στεγαστικών δανείων περίπου το 40% δεν έχει υποστεί καμία ρύθμιση και...
Περισσότερα...
Top